Politiek-digitaal.nl, 31 oktober 2005
Schrijftafelterroristen
Niet Mohammed B, maar het rechterkamp der opiniemakers en politici deden Nederland het afgelopen jaar op hun grondvesten schudden.
Door Steven de Jong
In de veronderstelling dat de Jihad met een pennenstrijd te stoppen is, hebben zij – door de moslimgemeenschap als geheel te criminaliseren – sociale uitsluiting gekatalyseerd.
Dankbaar maakten zij misbruik van de hysterie onder autochtonen. Nazi-minister Goebbels verbleekt bij het propaganda-offensief van deze schrijftafelterroristen.
Bush of Kerry, daar had het die 2e november, nu precies een jaar geleden, over moeten gaan. Ik had kaarten voor de President’s Night in de Melkweg, waar onder andere Wouter Bos, Maurice de Hond en Theo van Gogh zouden debatteren. Laatstgenoemde bleek echter verhinderd te zijn. “Er is vandaag een Amsterdammer vermoord”, zo had burgemeester Cohen zijn stadsgenoot eerder die avond netjes afgemeld op de Dam.
Oorlogstrommel
Een Amsterdammer vermoord, was het daar maar bij gebleven. Er worden immers – volgens de misdaadcijfers – wel meer moorden gepleegd, zo’n 200 per jaar. Om uiteenlopende redenen. Maar deze moord was anders. De burgervader riep de opgetrommelde menigte op om als “symbool van onze vrijheid” tien minuten lang een lawaaidemonstratie te geven. Pollepels en pannendeksels kwamen te voorschijn, handen klapten ferm en ritmisch op elkaar, knalvuurwerk werd afgestoken, longen werden leeggeblazen op fluitjes. En om de boel nog meer op te zwepen sloeg iemand op het podium onvermoeid op een oorlogstrommel. Boem, boem, boem.
Collectieve emoties
Prachtig idee natuurlijk om op die manier collectieve emoties te kanaliseren, maar het kwam op mij nogal beangstigend over. Zeker toen ik de menigte observeerde. Dit waren geen demonstranten, geen activisten, geen mensen met een eensgezinde ideologie. Het was een afspiegeling van de Nederlandse bevolking: jongeren, ouderen, mensen met kinderen, zakenlieden, arbeiders. Allen waren zij vol afschuw over een misdaad die symbool ging staan voor de bijl aan de wortel van onze democratische rechtsstaat. Allen waren zij ook – op een enkeling na – wit en autochtoon. Het kabaal is sinds die novemberavond niet meer opgehouden. “Er is in de krantenkolommen nog nooit zoveel gepist en gepoept als na de moord”, zei publicist Mohammed Benzakour vorige week in HP/De Tijd.
Bizar
Maar goed, ik was niet voor die lawaaidemonstratie naar Amsterdam gekomen. Ik was op weg naar de Melkweg voor de President’s Night. Of beter gezegd, Van Goghs Night: alle debatten stonden in het teken van de moord. Zelfs op Fox News – wat op de muur werd geprojecteerd – berichtte de verslaggever over wat er in Nederland voorgevallen was. “Bizar”, merkte een vriend op. Bizar is ook de wijze waarop opiniemakers de as van Theo van Gogh verstrooiden over de integratieproblematiek. Bizar is hoe moslims tegen de muur werden gezet om verantwoording af te leggen. Want, ja, Mohammed B. rechtvaardigde zijn daad immers met koranverzen.
Afshin Ellian
Zelfs Afshin Ellian, de hoogleraar rechtsfilosofie en columnist die gevlucht is uit Iran, greep de moord aan om de islamieten te criminaliseren. Ellian jammerde in elk publiek optreden dat hij na 2 november 2004 terug beland is in het Midden-Oosten, maar weigert daarbij onderscheid te maken tussen zijn geboorteland en Nederland. Hier krijg je alle ruimte om te schrijven en zeggen wat je wilt, daar niet. In Iran worden dissidente uitingen van overheidswege bestreden, in Nederland blijft het bij burgers die elkaar bedreigen.
Denkers als Ellian leven in de veronderstelling dat zij met columns en essays een bijdrage kunnen leveren aan het oplossen van het conflict tussen de Arabische en Westerse wereld. Dat ze met hun pen de Jihad kunnen stoppen. Historicus Geert Mak probeert in het pamflet ‘Gedoemd tot kwetsbaarheid’ op “tirannieke wijze de lieve vrede te bewaren”, meent Ellian. Ik heb dat pamflet twee keer gelezen en kan me nog steeds niet voorstellen waarom rechtse politici en opiniemakers er zo verongelijkt op reageerden. Als je jezelf geen ‘handelaar in angst’ vindt, hoef je die schoen toch ook niet aan te trekken? Personen worden immers nauwelijks bij naam genoemd in het pamflet.
Self-fulfilling prophecy
Degenen die hun kijkers, kiezers en lezers keer op keer waarschuwen voor een apocalyptisch inferno van ‘moslimkwaad’, blijken te beroerd om de hand in eigen boezem te steken. Van zelfverklaarde intellectuelen mag je toch verwachten dat ze bekend zijn met de sociale mechanismen waardoor samenlevingen ontwricht kunnen raken? Het perverse is dat ze het doemscenario waar ze voor waarschuwen, zelf in de hand werken: self-fulfilling prophecy heet dat. Door moslims telkens ter verantwoording te roepen voor radicale excessen, bestrijd je geen extremisme maar wakker je juist de xenofobie van autochtonen aan jegens moslims. Dat werkt averechts, die verdachtmakingen. Sociale uitsluiting is het gevolg.
Marinus van der Lubbe
Wat dat betreft kunnen we veel leren van de Tweede Wereldoorlog. Niet zozeer om rechtse oproerkraaiers van fascistisch gedachtegoed te betichten, maar wel om hen te wijzen welk gevaar er schuilt in hun methodieken. Zo grepen de nationaal-socialisten destijds ook (terreur)aanslagen van individuen aan, om bevolkingsgroepen in het nauw te drijven en eigen beleid te rechtvaardigen.
Toen de als communistisch activist bestempelde Marinus van der Lubbe op 27 februari 1933 de Reichstag aanstak, verklaarde Hitler dat God hiermee het teken gaf om de communisten met ijzeren vuist te vernietigen. Een golf van staatsterreur rolde over Duitsland. Duizenden communisten, sociaal-democraten en andere tegenstanders van het nationaal-socialisme werden gearresteerd. Vanwege de noodtoestand kon Hitler, conform artikel 48 van de Grondwet, de burgerlijke vrijheidsrechten ‘opschorten’.
Herschel Grynszpan
Vijf jaar later werd de zelfde methode beproefd door nazi-minister Joseph Goebbels. Aanleiding was een moord bij de Duitse ambassade in Parijs. Uit onvrede over de behandeling van zijn familie in nazi-Duitsland, schoot de zeventienjarige jood Herschel Grynszpan daar de diplomaat Ernst Eduard vom Rath dood. Goebbels besloot daarop in een rede de hele Joodse gemeenschap verantwoordelijk te stellen voor de daad. Er volgde een georganiseerde aanval op de joodse inwoners in Duitsland. In de nacht van 9 op 10 november 1938 werden zo’n 267 synagogen in brand gestoken en moesten 7.500 winkels en bedrijven het ontgelden. 91 joden lieten het leven. Deze gemanipuleerde volkswoede is beter bekend als de Kristallnacht en geldt als het startsein voor de Holocaust.
‘Der Ewige Jude’
Goebbels was in de eerste plaats een publicist. Als een componist schreef hij speeches: hij gaf elke stembuiging, elk gebaar en zelfs de plaatsen waar hij moest wachten op applaus of gejuich, in kleur aan op zijn papieren. Zijn cinematografisch talent legde hij aan de dag met de documentairefilm ‘Der Ewige Jude’, waarin hij beelden van knagend ongedierte afwisselde met beelden van Joden. Geert Mak merkt terecht een technisch verband op tussen ‘Der Ewige Jude’ en ‘Submission’ van Ayaan Hirsi Ali: "Zonder dat de makers dat waarschijnlijk beseffen, hanteerden ze, bijvoorbeeld, hetzelfde schema dat Joseph Goebbels in 1940 toepaste in zijn beruchte film 'Der Ewige Jude': het tonen van weerzinwekkende beelden van het jodendom, met daarnaast – in dit geval ook nog gefingeerde – citaten uit de talmoed.”
Sociaal isolement
Publicisten en politici als Asfin Ellian, Ebru Umar, Ayaan Hirsi Ali, Sylvain Ephimenco en Geert Wilders mogen zich dus weleens afvragen welk doel ze dienen met hun uitingen. Wat ze beogen met het tonen van hun morele verongelijktheid, het trappen tegen culturen en criminaliseren van een religie. De moslimgemeenschap in het Nederland van nu is kwetsbaar. Door moslims continu te overladen met negativisme, druk je hen nog verder in het sociale isolement van hun achtergestelde positie. Het is niet verwonderlijk dat Marokkaanse jongeren de criminaliteitslijstjes aanvoeren. Het komt mede doordat ze niet kunnen aarden in een land waar ze als ongewenste gasten worden behandeld: waar de naam Mohammed op een sollicitatiebrief reden is om iemand niet uit te nodigen op gesprek.
Democratisch deficit
Als we in Nederland zo doorgaan roepen we de terreur over onszelf af. De New York Times kwalificeerde ons na de moord op Van Gogh als “Polder of Evil” en de Italiaanse staatstelevisie als “het verloren paradijs; het proeflaboratorium waar het multiculturele experiment is mislukt”. Het buitenlandse beeld van Nederland als tolerant land verschoof naar een natie in burgeroorlog. De electorale turbulentie legt de politieke instabiliteit van dit volk aan de dag en daarmee het deficit van de parlementaire democratie. Als er eind november 2004 verkiezingen waren gehouden, had Geert Wilders premier kunnen worden. Los van mijn persoonlijke opvattingen over Wilders, lijkt me dit niet gewenst nu diezelfde Wilders momenteel in de peilingen op ėėn zetel blijft steken.
Goebbeliaanse propaganda
Er is zelfs een Amerikaans bedrijf geweest dat een slaatje uit deze instabiliteit probeerde te slaan. De geneesmiddelenfabrikant Pfyzer en voormalig hoofdsponsor van de Burke Stichting liet in een geheime notitie aan oud-voorzitter Bart Jan Spruyt weten dat hij middels publicaties politieke en maatschappelijke crises moest aangrijpen om het conservatieve gedachtegoed uit te dragen. Dergelijke methodes zijn momenteel algemeen geaccepteerd in de beroepspolitiek van de hardliners in het publieke debat en de ‘volksvertegenwoordigers’ in de Tweede Kamer. Integratieproblematiek wordt uitgelicht, gekoppeld aan terrorisme en vertaald in politieke propaganda.
Als er iets is geweest dat de Nederlandse samenleving op haar grondvesten heeft doen schudden, is het niet Mohammed B. maar de verwerpelijke Goebbeliaanse propaganda die door opiniemakers en politici wordt gebezigd. Job Cohen gaf ons tien minuten voor de lawaaidemonstratie op de Dam. Ik denk dat die nu wel voorbij zijn.
Schrijftafelterroristen
Niet Mohammed B, maar het rechterkamp der opiniemakers en politici deden Nederland het afgelopen jaar op hun grondvesten schudden.
Door Steven de Jong
In de veronderstelling dat de Jihad met een pennenstrijd te stoppen is, hebben zij – door de moslimgemeenschap als geheel te criminaliseren – sociale uitsluiting gekatalyseerd.
Dankbaar maakten zij misbruik van de hysterie onder autochtonen. Nazi-minister Goebbels verbleekt bij het propaganda-offensief van deze schrijftafelterroristen.
Bush of Kerry, daar had het die 2e november, nu precies een jaar geleden, over moeten gaan. Ik had kaarten voor de President’s Night in de Melkweg, waar onder andere Wouter Bos, Maurice de Hond en Theo van Gogh zouden debatteren. Laatstgenoemde bleek echter verhinderd te zijn. “Er is vandaag een Amsterdammer vermoord”, zo had burgemeester Cohen zijn stadsgenoot eerder die avond netjes afgemeld op de Dam.
Oorlogstrommel
Een Amsterdammer vermoord, was het daar maar bij gebleven. Er worden immers – volgens de misdaadcijfers – wel meer moorden gepleegd, zo’n 200 per jaar. Om uiteenlopende redenen. Maar deze moord was anders. De burgervader riep de opgetrommelde menigte op om als “symbool van onze vrijheid” tien minuten lang een lawaaidemonstratie te geven. Pollepels en pannendeksels kwamen te voorschijn, handen klapten ferm en ritmisch op elkaar, knalvuurwerk werd afgestoken, longen werden leeggeblazen op fluitjes. En om de boel nog meer op te zwepen sloeg iemand op het podium onvermoeid op een oorlogstrommel. Boem, boem, boem.
Collectieve emoties
Prachtig idee natuurlijk om op die manier collectieve emoties te kanaliseren, maar het kwam op mij nogal beangstigend over. Zeker toen ik de menigte observeerde. Dit waren geen demonstranten, geen activisten, geen mensen met een eensgezinde ideologie. Het was een afspiegeling van de Nederlandse bevolking: jongeren, ouderen, mensen met kinderen, zakenlieden, arbeiders. Allen waren zij vol afschuw over een misdaad die symbool ging staan voor de bijl aan de wortel van onze democratische rechtsstaat. Allen waren zij ook – op een enkeling na – wit en autochtoon. Het kabaal is sinds die novemberavond niet meer opgehouden. “Er is in de krantenkolommen nog nooit zoveel gepist en gepoept als na de moord”, zei publicist Mohammed Benzakour vorige week in HP/De Tijd.
Bizar
Maar goed, ik was niet voor die lawaaidemonstratie naar Amsterdam gekomen. Ik was op weg naar de Melkweg voor de President’s Night. Of beter gezegd, Van Goghs Night: alle debatten stonden in het teken van de moord. Zelfs op Fox News – wat op de muur werd geprojecteerd – berichtte de verslaggever over wat er in Nederland voorgevallen was. “Bizar”, merkte een vriend op. Bizar is ook de wijze waarop opiniemakers de as van Theo van Gogh verstrooiden over de integratieproblematiek. Bizar is hoe moslims tegen de muur werden gezet om verantwoording af te leggen. Want, ja, Mohammed B. rechtvaardigde zijn daad immers met koranverzen.
Afshin Ellian
Zelfs Afshin Ellian, de hoogleraar rechtsfilosofie en columnist die gevlucht is uit Iran, greep de moord aan om de islamieten te criminaliseren. Ellian jammerde in elk publiek optreden dat hij na 2 november 2004 terug beland is in het Midden-Oosten, maar weigert daarbij onderscheid te maken tussen zijn geboorteland en Nederland. Hier krijg je alle ruimte om te schrijven en zeggen wat je wilt, daar niet. In Iran worden dissidente uitingen van overheidswege bestreden, in Nederland blijft het bij burgers die elkaar bedreigen.
Denkers als Ellian leven in de veronderstelling dat zij met columns en essays een bijdrage kunnen leveren aan het oplossen van het conflict tussen de Arabische en Westerse wereld. Dat ze met hun pen de Jihad kunnen stoppen. Historicus Geert Mak probeert in het pamflet ‘Gedoemd tot kwetsbaarheid’ op “tirannieke wijze de lieve vrede te bewaren”, meent Ellian. Ik heb dat pamflet twee keer gelezen en kan me nog steeds niet voorstellen waarom rechtse politici en opiniemakers er zo verongelijkt op reageerden. Als je jezelf geen ‘handelaar in angst’ vindt, hoef je die schoen toch ook niet aan te trekken? Personen worden immers nauwelijks bij naam genoemd in het pamflet.
Self-fulfilling prophecy
Degenen die hun kijkers, kiezers en lezers keer op keer waarschuwen voor een apocalyptisch inferno van ‘moslimkwaad’, blijken te beroerd om de hand in eigen boezem te steken. Van zelfverklaarde intellectuelen mag je toch verwachten dat ze bekend zijn met de sociale mechanismen waardoor samenlevingen ontwricht kunnen raken? Het perverse is dat ze het doemscenario waar ze voor waarschuwen, zelf in de hand werken: self-fulfilling prophecy heet dat. Door moslims telkens ter verantwoording te roepen voor radicale excessen, bestrijd je geen extremisme maar wakker je juist de xenofobie van autochtonen aan jegens moslims. Dat werkt averechts, die verdachtmakingen. Sociale uitsluiting is het gevolg.
Marinus van der Lubbe
Wat dat betreft kunnen we veel leren van de Tweede Wereldoorlog. Niet zozeer om rechtse oproerkraaiers van fascistisch gedachtegoed te betichten, maar wel om hen te wijzen welk gevaar er schuilt in hun methodieken. Zo grepen de nationaal-socialisten destijds ook (terreur)aanslagen van individuen aan, om bevolkingsgroepen in het nauw te drijven en eigen beleid te rechtvaardigen.
Toen de als communistisch activist bestempelde Marinus van der Lubbe op 27 februari 1933 de Reichstag aanstak, verklaarde Hitler dat God hiermee het teken gaf om de communisten met ijzeren vuist te vernietigen. Een golf van staatsterreur rolde over Duitsland. Duizenden communisten, sociaal-democraten en andere tegenstanders van het nationaal-socialisme werden gearresteerd. Vanwege de noodtoestand kon Hitler, conform artikel 48 van de Grondwet, de burgerlijke vrijheidsrechten ‘opschorten’.
Herschel Grynszpan
Vijf jaar later werd de zelfde methode beproefd door nazi-minister Joseph Goebbels. Aanleiding was een moord bij de Duitse ambassade in Parijs. Uit onvrede over de behandeling van zijn familie in nazi-Duitsland, schoot de zeventienjarige jood Herschel Grynszpan daar de diplomaat Ernst Eduard vom Rath dood. Goebbels besloot daarop in een rede de hele Joodse gemeenschap verantwoordelijk te stellen voor de daad. Er volgde een georganiseerde aanval op de joodse inwoners in Duitsland. In de nacht van 9 op 10 november 1938 werden zo’n 267 synagogen in brand gestoken en moesten 7.500 winkels en bedrijven het ontgelden. 91 joden lieten het leven. Deze gemanipuleerde volkswoede is beter bekend als de Kristallnacht en geldt als het startsein voor de Holocaust.
‘Der Ewige Jude’
Goebbels was in de eerste plaats een publicist. Als een componist schreef hij speeches: hij gaf elke stembuiging, elk gebaar en zelfs de plaatsen waar hij moest wachten op applaus of gejuich, in kleur aan op zijn papieren. Zijn cinematografisch talent legde hij aan de dag met de documentairefilm ‘Der Ewige Jude’, waarin hij beelden van knagend ongedierte afwisselde met beelden van Joden. Geert Mak merkt terecht een technisch verband op tussen ‘Der Ewige Jude’ en ‘Submission’ van Ayaan Hirsi Ali: "Zonder dat de makers dat waarschijnlijk beseffen, hanteerden ze, bijvoorbeeld, hetzelfde schema dat Joseph Goebbels in 1940 toepaste in zijn beruchte film 'Der Ewige Jude': het tonen van weerzinwekkende beelden van het jodendom, met daarnaast – in dit geval ook nog gefingeerde – citaten uit de talmoed.”
Sociaal isolement
Publicisten en politici als Asfin Ellian, Ebru Umar, Ayaan Hirsi Ali, Sylvain Ephimenco en Geert Wilders mogen zich dus weleens afvragen welk doel ze dienen met hun uitingen. Wat ze beogen met het tonen van hun morele verongelijktheid, het trappen tegen culturen en criminaliseren van een religie. De moslimgemeenschap in het Nederland van nu is kwetsbaar. Door moslims continu te overladen met negativisme, druk je hen nog verder in het sociale isolement van hun achtergestelde positie. Het is niet verwonderlijk dat Marokkaanse jongeren de criminaliteitslijstjes aanvoeren. Het komt mede doordat ze niet kunnen aarden in een land waar ze als ongewenste gasten worden behandeld: waar de naam Mohammed op een sollicitatiebrief reden is om iemand niet uit te nodigen op gesprek.
Democratisch deficit
Als we in Nederland zo doorgaan roepen we de terreur over onszelf af. De New York Times kwalificeerde ons na de moord op Van Gogh als “Polder of Evil” en de Italiaanse staatstelevisie als “het verloren paradijs; het proeflaboratorium waar het multiculturele experiment is mislukt”. Het buitenlandse beeld van Nederland als tolerant land verschoof naar een natie in burgeroorlog. De electorale turbulentie legt de politieke instabiliteit van dit volk aan de dag en daarmee het deficit van de parlementaire democratie. Als er eind november 2004 verkiezingen waren gehouden, had Geert Wilders premier kunnen worden. Los van mijn persoonlijke opvattingen over Wilders, lijkt me dit niet gewenst nu diezelfde Wilders momenteel in de peilingen op ėėn zetel blijft steken.
Goebbeliaanse propaganda
Er is zelfs een Amerikaans bedrijf geweest dat een slaatje uit deze instabiliteit probeerde te slaan. De geneesmiddelenfabrikant Pfyzer en voormalig hoofdsponsor van de Burke Stichting liet in een geheime notitie aan oud-voorzitter Bart Jan Spruyt weten dat hij middels publicaties politieke en maatschappelijke crises moest aangrijpen om het conservatieve gedachtegoed uit te dragen. Dergelijke methodes zijn momenteel algemeen geaccepteerd in de beroepspolitiek van de hardliners in het publieke debat en de ‘volksvertegenwoordigers’ in de Tweede Kamer. Integratieproblematiek wordt uitgelicht, gekoppeld aan terrorisme en vertaald in politieke propaganda.
Als er iets is geweest dat de Nederlandse samenleving op haar grondvesten heeft doen schudden, is het niet Mohammed B. maar de verwerpelijke Goebbeliaanse propaganda die door opiniemakers en politici wordt gebezigd. Job Cohen gaf ons tien minuten voor de lawaaidemonstratie op de Dam. Ik denk dat die nu wel voorbij zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten